Helstu niðurstöður skýrslunnar eru að eignarhald á landbúnaðarlandi á Íslandi sé almennt dreift og að erlent eignarhald sé takmarkað. Jafnframt kemur fram að verulegur fjöldi lögbýla er í eigu dánarbúa eða í sameign margra aðila, sem getur torveldað ákvarðanatöku um nýtingu og framtíðarþróun jarðanna.
Alls eru tæplega 7.000 lögbýli á Íslandi en innan við 40% þeirra eru í ábúð og einungis 1.500-2.000 eru í eiginlegum búrekstri. Innan við 20% af kortlögðu landbúnaðarlandi telst gott ræktarland og um 80% af góðu ræktarlandi er ekki ræktað.
Jarðalög og stefna stjórnvalda leggja áherslu á varðveislu góðs ræktarlands. Ekki er ljóst hve mikið af góðu ræktarlandi er í reynd ræktanlegt eða nýtist ekki til ræktunar vegna tæknilegra eða skipulagslegra ástæðna, svo sem vegna uppskiptingar jarða, eignarhalds eða uppbyggingar ótengdri búskap.
Samanburður við nágrannalöndin sýnir að Ísland býr við opnara regluverk en víða annars staðar á Norðurlöndum. Á hinum Norðurlöndunum gilda víðast reglur um búsetu, leyfisskyldu, nýtingu ræktarlands eða aðrar takmarkanir sem ætlað er að stuðla að virkri nýtingu lands og búsetu í dreifbýli. Evrópusambandið er ekki með sértækar reglur um eignarhald eða viðskipti með land heldur gilda þar almenn ákvæði um viðskipti á innri markaðnum (fjórfrelsið).
Skýrslan bendir til að skortur sé á heildstæðri yfirsýn um eignarhald, nýtingu og gæði landbúnaðarlands. Lagt er til að efla skráningu og kortlagningu sem grundvöll fyrir stefnumótun um landnýtingu, fæðuöryggi og framtíð íslensks landbúnaðar.